BAKLA Gübreleme

Bakla bitkisinin gübrelemesinde yanlış bir kanı vardır. “Kendisi, azot tespit eden bir bitki olduğundan, azotlu gübreleme yapılmasa da olur” denir. Oysa baklanın büyümesi ve iyi ürün vermesi için azotlu gübrelemeye de gereksinimi vardır. Birçok araştırıcı azot miktarının belli bir orana kadar arttırılması ile üründe artış meydana geldiğini saptamıştır (TAHA ve Arkadaşları 1967, HIEPKO ve KAUFMANN 1969, TAMAKI ve NAKA 1971). Dekara 30-35 kg kadar azotlu gübre verilebileceği söylenirse de, normalde 20-25 kg gübre yeterlidir. Fosforlu gübreler öncelikle topraktaki bakteriyel floranın, dolayısıyla Rhizobium’ların artmasını temin eder. Bakteriler bu sayede bakla köklerine geçer ve bitki gelişmesi hızlanır. Fosfor eksikliği bakladaki protein sentezini yavaşlatır (ANDREW, 1962). Dekara 50 kg kadar süper fosfat uygulaması yapan TAHA ve Arkadaşları (1967), en iyi sonucu 48 kg/dak’dan almıştır. Hiç fosfor verilmeyen kontrol karşısında % 48’lik dane artışı meydana gelmiştir. Diğer bir çok araştırıcı bu miktarı dekara 15-25 kg arasında önermektedir. Potasyumun baklada nodül oluşması, azot tespiti üzerine etkisi olduğu kabul edilir. Fakat potasyumun yüksek dozlarının kullanılması verimi ve kaliteyi düşürür (KLOKE ve SCHMIDT, 1967). Dekara 10-30 kg potasyumlu gübre atılabilir. BAINS (1967), en uygun dozun dekara 35 kg olduğunu saptamıştır. GUAKOVA ve KMYULINA (1968), potasyum ve fosfor kullanarak yaptıkları deneme, yalnız fosfor ve potasyum kullanımına karşı, müşterek kullanımlarında kontrole nazaran verimde % 40-50’lik bir artış meydana geldiğini bulmuştur.
Görüldüğü gibi baklanın gübrelenmesinde ticaret gübrelerinin büyük rolü olmaktadır. Yapılan araştırma sonuçlarından esinlenerek baklada dekara saf olarak 20-25 kg azotlu, 15-25 kg fosforlu, 10-20 kg potasyumlu gübre atılabilir. Turfanda üretimde gübrenin tohum ekimi sırasında atılmasında yarar vardır. Gübrenin tohum ekiminde kombine mibzerle atılması ayrıca masrafları belli ölçüde düşürmektedir.
Kaynak: www.Bahcesel.com/forumsel/